.-

se penso mais que um momento*

*Fernando Pessoa

το τραγούδι

Το 'γραφαν σε πολύχρωμα χαρτιά

Το χάραζαν στο ξύλο και στη μνήμη

Το μουρμούριζαν στο δρόμο

-το ξέχναγαν.

Ξυπνούσε κάθε αυγή

κι είχε άλλο πρόσωπο

νότες με δακρυσμένα χαμόγελα

και στίχους-καθρέφτες.

Άλλοι το 'θελαν πιο σιωπηλό

-ίσως λίγο πιο γυάλινο.

Να μην παίζει τόσο δυνατά,

 γιατί η αλήθεια είναι εκκωφαντική.

Ξέρω-

η ιστορία του κάτι σου θυμίζει

-κι όμως είναι νεογέννητη.

Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι.

Μια στιγμή.

"Τα χρώματα τ' ουράνιου τόξου,

το νησί που νιώθει μόνο,

το σύννεφο που θέλει να ταξιδέψει"

-ίσως μιλά για σένα και για μένα.

Κλείσε τα μάτια

να τ'ονειρευτείς.

Κι εκείνο θα πεθαίνει κάθε βράδυ

για να ξαναγεννηθεί.



p.s.

"κάθε φορά που αγαπώ κάτι

είναι γιατί μου θυμίζει

με τον έναν ή τον άλλο τρόπο

εσένα"  *

*Λόρδος Μπάιρον στην Αυγούστα Λι, 17 Μαϊου 1819.

back to basi(c)s

Έχουν περάσει περίπου 8 μήνες από τότε που την είδα πρώτη φορά. Κεραυνοβόλος έρωτας, που σύντομα έγινε αγάπη. Μόνο γη μπορείς ν'αγαπήσεις τόσο γρήγορα.

Είναι που ακτινοβολεί αλήθεια, απ' τον ήλιο και το χώμα της. Είναι που σε δένει απ' την πρώτη στιγμή και ξέρεις πως θα είναι για πάντα. Είναι η ατμόσφαιρά της, οι άνθρωποι που βρίσκεις εκεί κι οι δικοί σου, με τους οποίους την ανακαλύπτεις. Ο ουρανός της, τα νερά της, τα βότσαλα που μαζεύω δέκα-δέκα και τα μοιράζω από δω κι από κει, επιμένοντας πως φέρνουν τύχη, επειδή μαζεύτηκαν με αγάπη.

Φεύγοντας, είχα κοιτάξει το μεσημεριάτικο τοπίο του Αυγούστου κι είχα υποσχεθεί πως δεν θ'αργούσα να την ξαναδώ.

Τώρα -λίγες ώρες πριν βρεθώ πάλι εκεί- νιώθω πως δεν πρόκειται για επίσκεψη, αλλά για επιστροφή. Ίσως φταίει το επίμονο συναίσθημα ότι δεν ανήκω τόσο εδώ, όσο εκεί -στην Ύδρα. 

γνωριζόμαστε με μια ματιά στα μάτια

Γι' άλλη μια φορά, αφήνω να μιλήσουν τα τραγούδια αντί για μένα.
Ίσως γιατί "η μουσική είναι ο ήχος που θα είχαν τα συναισθήματα" -όπως λένε... 
Ίσως  επειδή, λίγες σειρές γεμάτες νόημα στο στίχο, αξίζουν όσο τόμοι περιγραφών. 
Ίσως γιατί αξίζει να "γνωριστείτε" με τον Τεχνουργό και με όσα έχει να πει.
Καλή ακρόαση..!

κανείς εδώ δεν τραγουδά.

Μια ανάρτηση χωρίς σχόλια. Αντίο, Νίκο Παπάζογλου.