η στιγμή

Δεν ξέρω πολλά

-μόνο απ'τα λίγα σου τα πιο ασήμαντα.

Ν' αγαπώ δυνατά ένα χρώμα

γιατί μου θυμίζει καλοκαίρι

και κάποιες φορές τον ουρανό

-όταν το χρώμα του μοιάζει με των ματιών σου.

Ξέρω κάποια στιχάκια απ' έξω.

Ζωντανεύω πού και πού

όσα με κάνουν να χαμογελώ

κι όσα δακρύζουν

-και τα λέω μόνο από μέσα μου

και μόνο μ'εκκωφαντική φωνή.

Ξέρω να μετράω

-τις μέρες μόνο αντίστροφα,

τα χαμόγελά σου δυο-δυο.

Μαζεύω στιγμές ν'απαριθμώ,

χάνω το μέτρημα στα λάθη,

ξεχνώ πόσες φορές έχεις πει τ'όνομά μου.

Ξέρω πού να κρύψω το θησαυρό του ουράνιου τόξου

-να μην τον βρίσκει κανείς-

και με πόσα χαμόγελα θα σου δείξω το δρόμο.

Ξέρω πώς φυσάς τον καπνό,

πότε φοβάσαι πιο πολύ

-ποιο μυστικό αγάπησες.

Ξέρω να μεταφράζω τη σιωπή σου

και να τραγουδώ δυο ρίμες που αγαπούσες.

Να ονειρεύομαι με ολάνοιχτα μάτια

-τα κλείνω μόνο για να σε δω-

να σκέφτομαι με την καρδιά

να χάνομαι σε μια στιγμή

για μια στιγμή

από μια στιγμή.

oh, oh-oh -I got a love that keeps me waiting.

Έχω να γράψω σχεδόν ένα μήνα -πώς περνάει ο καιρός.

Η γραφή λυτρώνει, μα εγώ ήθελα μόνο να σωθώ και ζητούσα μόνο το χέρι σου. Δεν τη θες τη λύτρωση όταν βλέπεις σ'αυτήν τα λάθη και τα πάθη σου -τους αναστεναγμούς να παίρνουν σχήμα και χρώμα πάνω στη σελίδα. Δεν το θες. Δεν το θέλω.

Θέλω μόνο να μουρμουρίσω ένα στίχο των Black Keys κι εσύ να είσαι κάπου απέναντι, να κρυώνεις και να καπνίζεις και να σκέφτεσαι και να χαμογελάς. Να μου χαμογελάς. Τα μάτια σου να λάμπουν όταν με κοιτάζουν. Όπως λάμπουν μόνο όταν με κοιτάζουν. Το χαμόγελό μου να σπάει, μόνο επειδή τρέμουν οι κλειδώσεις κι η καρδιά μου. Εκείνο το χαμόγελο που γεννιέται μόνο όταν είσαι κάπου κοντά και πεθαίνει κάθε φορά που φεύγεις.

Κι ύστερα μετράω τις μέρες και κάπου-κάπου χάνω το μέτρημα, μα δεν πειράζει -αρκεί να σε ξαναδώ. Χαμογελάω μελαγχολικά και κι ατενίζω το τίποτε της έλλειψής σου και κάποτε κοιμάμαι μήπως σε δω στον ύπνο μου. Και, ξέρεις, συνήθως σε βλέπω. Βάζω ν'ακούσω Black Keys, ξανά, πάλι για σένα, πάντα για σένα. Η σκέψη μου εμμένει σ'ένα στίχο και η ψυχή μου στέκεται σε μια ματιά. Σε μια ματιά σου. Καληνύχτα.



something we don't talk about.

Μπήκε Νοέμβρης κιόλας; Μια το παράθυρό μου έχει ηλιαχτίδες, μια θολώνει το τζάμι απ'την παγωνιά. Και δεν ξέρω τι να φορέσω. Το ίδιο γίνεται και στην καρδιά μου. Και δεν ξέρω τι να νιώσω. Μετρώ αντίστροφα τις μέρες, όπως οι κατάδικοι, μέχρι να σταματήσω να δίνω μαθήματα. Όπως οι κατάδικοι ή όπως, τέλος πάντων, οι φαντάροι.

Μεθαύριο τέλος. Προς το παρόν διαβάζω. Τι διαβάζω, δηλαδή, δεν διαβάζω. Κάνω ότι διαβάζω. Ο μόνος λόγος που δεν βάζω να δω τις ταινίες του Αλμοδόβαρ, τη μια μετά την άλλη, είναι ότι το να κάθομαι με το βιβλίο του Ενοχικού ανοιχτό μπροστά μου, μοιάζει πιο παραγωγικό ως εικόνα -και μόνο.

Μην εμπιστεύεσαι πάντα τα μάτια σου -προσπάθησε ν'ακούς την ψυχή. Κι η ψυχή μου ηρεμεί μόνο με το όνειρο της Βαλένσια και την πραγματικότητα της Ύδρας. Με τον μοναδικό έρωτα που δεν θα σε πονέσει -αυτόν για το χώμα ή την ιδέα ενός τόπου. Ακούω Blue October και πέφτω και χτυπιέμαι στα πατώματα. Νοητικά.

Στ'αλήθεια, έχω ακόμη το βιβλίο ανοιχτό μπροστά μου, όσο το μυαλό μου τρέχει χιλιόμετρα μακριά. Να φύγει, να πάει να βρει την καρδιά μου κι εκείνο. Μη μιλήσεις πολύ. Κι αν φοβάσαι, μη με κοιτάξεις κατάματα. Πες μου μόνο πού είσαι -να προσέξω μη χαθεί στη διαδρομή.

i hope it's you.

Ποτέ δεν με ξετρέλαιναν οι Κυριακές. Ήταν το τέλος του Σαββατοκύριακου -και μ'ενοχλεί όταν τα ωραία τελειώνουν.
Σήμερα θέλω να βυθιστώ στις σελίδες του λογοτεχνικού μου και να μη με αποσπά κανένας και τίποτα. Αντ' αυτού, πρέπει ν'αφοσιωθώ στην Πολιτική Δικονομία -το πρώτο και μοναδικό μου -μέχρι στιγμής- 3άρι σε μάθημα. Στρώσου τώρα.
Κλείνω τα μάτια και βρίσκομαι για λίγο στην Ύδρα -τ'ανοίγω ξανά σύντομα για να μη με παρασύρει το όνειρο που κάνω ξύπνια -γιατί, μετά, πού διάθεση για διάβασμα!
Ακούω Incubus. Αδιάκοπα. Το 11am. Καλό είναι -η νέα μου εμμονή τις τελευταίες τρεις μέρες.
Κοιτάζω έξω απ'το παράθυρο τον ουρανό -στα κλεφτά, για να μην προλάβει να μου θυμίσει το χρώμα των ματιών του.
Χαμογελάω -γιατί λένε ότι όταν το κάνεις, τα χείλη σου καταφέρνουν κάποιες φορές και ξεγελούν και την ψυχή σου. Ίσως, αν επιμείνω. Καλημέρα.

για σένα λέω. ξανά.

Τα καταφέρνει αυτός ο άνθρωπος και ξυπνάει μέσα μου την Κρήτη. Τον αγαπώ το Χαρούλη. Για τη φωνή του, για το χρώμα της, για το ήθος του, για το πόσο έντονα βιώνει τη στιγμή, όταν τραγουδά. Πόσο θα σ'άρεσε! Ξέρεις, είπε κι ένα τραγούδι για το Λασίθι. Πόσο θα το χαιρόσουν αυτό το τραγούδι. Εκείνη την ώρα, κοίταξα ψηλά. Νομίζω, ήσουν κάπου εκεί...

Όλοι μου λεν ν'απαρνηστώ

Του Λασιθιού τη στράτα

Μα εγώ τση λέω τση καρδιάς

"βάστα, καρδιά μου, βάστα".

and I go la la la la la.

Χθες πήγα σινεμά και είδα το "Μία ημέρα". Δεύτερη φορά. Γιατί, στα είκοσι δικαιολογείσαι ακόμα όταν μια ταινία σου αλλάζει την οπτική για τον κόσμο. Χθες, επίσης, ο ξάδερφός μου έγινε επτά. Και προχθές πέρασε το πρώτο εξάμηνο από την ημέρα που μου άλλαξε η ζωή.

Οι μέρες, οι μήνες, οι αριθμοί.

Ένα συγκρότημα που αγαπώ, τραγουδά ότι "αν οι μέρες μας είναι αριθμημένες, γιατί συνεχίζω να μετρώ;". Αυτό αναρωτιέμαι κι εγώ, Brandon. Ένα άλλο συγκρότημα, πολύ πιο κοντά μου, από γεωγραφικής απόψεως, λέει ότι "και αν είναι να χαθώ, ας χαθώ πάλι μες στο όνειρο". Θα συμφωνήσω και μ'εκείνους. Δεν ξέρω, ίσως φταίει ο μικρός πρίγκιπας που κρέμεται στο βραχιόλι κάτω απ'τον καρπό μου και κάνει το σφυγμό μου να πιστεύει στη μαγεία και τους χτύπους της καρδιάς να γεννιούνται μέσα απ'την αγάπη. Δεν ξέρω, το ψάχνω ακόμη. Ταξιδεύω ακόμη από στίχο σε στίχο, φυλλομετρώντας στιγμές. Κι αν φύγεις, πάρε με μαζί σου. Ή, έστω, κράτα μου το χέρι για λίγο -όσο κρατάει ένα σου βλέμμα...

Θέλω να κλείσω τα μάτια κι όταν τα ανοίξω, να είμαι στο αγαπημένο μου σημείο της Ύδρας και να βλέπω τον ουρανό να νυχτώνει. Θέλω να χορεύω όλη μέρα, να ακούω Leόn και Θανάση, να γεύομαι την άνοιξη και να γράφω στιχάκια για γαλάζιες αποχρώσεις. Θέλω να μου ψιθυρίζεις στιχάκια απ' τα πιο αγαπημένα σου ποιήματα κι ύστερα να γίνω κι εγώ στιχάκι και να ξεφύγω απ'το βλέμμα σου, όταν αυτό γυρίσει φευγαλέα αλλού. Θέλω να φύγω μακριά, όπως τότε, όπως παλιά -και θα με βρεις στο μόνο μέρος που δεν θα ψάξεις.