this is not a love story.

Θα γράψω για εκείνον σήμερα. Όχι επειδή είναι 14 Φεβρουαρίου και χαζομάρες -δεν με αγγίζουν αυτά. Άλλωστε, κοντεύουν μεσάνυχτα.

Όπως και να 'χει, για τη σκέψη μου, κάθε ημερομηνία δεν είναι, παρά ένας αριθμός -μια σελίδα ημερολογίου. Πώς να χωρέσεις τόσα συναισθήματα σε μια σελίδα ημερολογίου; Κάποια ξεφεύγουν και μπλέκονται με ένα αγαπημένο τραγούδι, άλλα ανακατεύονται με μια χούφτα σκονισμένες αναμνήσεις γι' αγάπες που ορφάνεψαν νωρίς. Όσα απομένουν, ανεβαίνουν και λίγο μου θολώνουν το βλέμμα. Κι η μουσική γίνεται όλο και πιο βελούδινη κι απαλή, κι ας μην μπορώ να ξεχωρίσω αν με λυτρώνει περισσότερο απ' όσο με σκοτώνει -"σ'το είπα ότι μου θυμίζει εσένα;" Μάλλον γι' αυτό.

Τόσες γραμμές -τόσες γραμμές για δικά μου συναισθήματα και πάθη, ενώ προλόγισα ότι θα έγραφα για εκείνον. Φυσικά. Ίσως επειδή μόνο έτσι μπορεί να είναι εδώ -"μπορεί να ξεχάσουν τι είπες, αλλά δεν θα ξεχάσουν ποτέ πώς τους έκανες να νιώσουν" είπε ο Buechner και μακάρι να μην ένιωθα τόσο έντονα την αλήθεια του.

Στ' αλήθεια, δεν θυμάμαι πότε είδα τελευταία φορά το πρόσωπό του. Είναι ωραίο μόνο να μετράς τις μέρες αντίστροφα -η αύξουσα σειρά μόνο οδύνη μπορεί να γεννήσει. Σώθηκαν οι αναστεναγμοί, που μέσα τους έπνιγα τη νοσταλγία, σώθηκαν κι οι αναπνοές που είχαν μέσα ελπίδα για τη ματιά του. 

Κι αν με ρωτούσαν τι μ' έκανε να νιώσω, θα έσκυβα το κεφάλι ή θα βιαζόμουν ν' αλλάξω κουβέντα. Γιατί, ο πόνος, η νοσταλγία, η χαρά κι η λύπη, καλύπτονται κι εκτοπίζονται από ένα και μόνο συναίσθημα. Κι αν με φοβίζει κάτι, είναι ότι θα χαθώ κι εκείνος δεν θα προλάβει να τ' ακούσει απ' τη δική μου φωνή.

Αγάπη.

το γράμμα

-Το κουβαλούσε μαζί της κάτι λιγότερο από τρεις μήνες. Ο φάκελος είχε τσαλακωθεί λιγάκι και αυτό προσέδιδε στην εικόνα του ένα ψήγμα προχειρότητας. Το περιεχόμενο όμως είχε μείνει όπως ήταν εξαρχής. Όπως έπρεπε να είναι. Του έγραφε σ' εκείνο το γράμμα ό,τι σκεφτόταν, ό,τι ένιωθε κι ό,τι έκρυβε με στρατηγικές κινήσεις απ' όλους, ακόμη κι απ'τη συνείδησή της -κυρίως απ'τη συνείδησή της.
Το κουβαλούσε κάθε μέρα στην τσάντα της, όπως κουβαλούσε τα ταλαιπωρημένα στιχάκια για εκείνον στο νου της. Γιατί; Ήξερε πως δεν θα τον έβλεπε. Όχι, ψέματα. Σ' εκείνους τους τρεις μήνες παρά κάτι είχε τύχει να τον δει. Μια φορά. Πώς να μαζέψεις τόσο θάρρος σε μια και μόνη φορά; Περίμενε τη δεύτερη. Μα όσο περίμενε -κι η δεύτερη εκείνη φορά δεν ερχόταν- κάτι άλλαξε. Άρχισε να τη βαραίνει ο φάκελος. Στην πλάτη και λίγο στην καρδιά.
Η ψυχή της -μέσα σ'εκείνο το φάκελο φυλούσε την ψυχή της, που πήρε ζωή με λιγάκι μελάνι και δυο φύλλα χαρτί. Μα όταν κάτι σε βαραίνει, δεν νοιάζεσαι τι είναι αυτό. Νοιάζεσαι για το βάρος.
Άνοιξε το φάκελο κι έβγαλε από μέσα το γράμμα. Πρώτα πέταξε τον τσαλακωμένο φάκελο -το εύκολο της υπόθεσης. Ύστερα θέλησε να διαβάσει μια τελευταία φορά το γράμμα. Να δει μια τελευταία φορά την ψυχή της.
Θες το βάρος, θες τα μάτια της που ήταν κάπως υγρά -δεν ξεχώρισε γράμματα, ούτε καν σημεία στίξης. Ασυνάρτητες πινελιές από σκούρο μπλε πάνω στο λευκό χαρτί. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο. Η ψυχή της -ό,τι είχε απομείνει.
Χωρίς να το σκεφτεί άλλο -αρκετές στιγμές είχε αφιερώσει σε τούτη τη σκέψη- έσκισε το χαρτί σε μικρά κομματάκια -νόμισε πως ήταν χιλιάδες, αλλά μάλλον έφταιγε η συγκίνηση- και το πέταξε. Δεν γύρισε να κοιτάξει πίσω.

-Κι εκείνος; Τι έγινε μ' εκείνον;

-Νομίζω -νομίζω δεν τον ξαναείδε ποτέ.

Looking so long at these pictures of you...

Κοιτάζω, εδώ και ώρα, μια σκονισμένη φωτογραφία. Όχι κυριολεκτικά σκονισμένη -την προσέχω αρκετά, ώστε να αποτρέπεται κάτι τέτοιο. Σκονισμένη με διαφανείς αναμνήσεις. Και από αυτή τη σκόνη, δε γλιτώνεις με κανέναν τρόπο.

Παρατηρώ τα δύο πρόσωπα -το ένα είμαι εγώ. Εγώ, όπως θέλω να είμαι, εκεί που θέλω να είμαι. Εγώ, πραγματικά καλά. Κλείνω τα μάτια κι εύχομαι όταν τ' ανοίξω, να βρίσκομαι εκεί -να είμαι ξανά το κορίτσι της φωτογραφίας. Θαύματα, όμως, δε γίνονται. Τουλάχιστον, όχι τόσο θεαματικά.

Αντ' αυτού, γυρίζω εκεί με το νου μου -και θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια τόσο καλά, ώστε να έχω, έστω, τη στιγμιαία ψεύδαίσθηση της αναβίωσης των γεγονότων.

Συνεχίζω, επί ματαίω, να κοιτάω τη φωτογραφία. Έχουν αλλάξει τόσα, που αυτή φαντάζει τόσο παλιά, ενώ έχουν-δεν έχουν περάσει οχτώ μήνες από την ημέρα που τραβήχτηκε.

Σκέφτομαι πόσα τραγούδια έχουν γραφτεί για μια και μόνο φωτογραφία -ασυναίσθητα χαμογελάω. Χαμογελάω, γιατί καταλαβαίνω -και εκτιμάω κάθε στίχο τους περισσότερο από ποτέ.

Καλώς ή κακώς, δεν μπορώ να γυρίσω το χρόνο πίσω -πόσο μάλλον τις καταστάσεις. Αυτό που μπορώ να κάνω, είναι να ευχηθώ να υπάρξουν πολλές ακόμη φωτογραφίες, που να μου προκαλέσουν ανάλογα συναισθήματα. Μπορώ, επίσης, να χαμογελάω. Να χαμογελάω, που κάποτε έζησα στιγμές, που σήμερα είναι άξιες αναπόλησης. Ήμουν εκεί, τις έζησα, τις εκτίμησα, τις θυμάμαι και θα τις θυμάμαι. Κι αυτό, αν μη τι άλλο, είναι παρήγορο...