you know that I could use somebody.

Δεν είναι τίποτα: θα μου επιστρέψεις το βιβλίο που έχεις δανειστεί κι εγώ εκείνη τη φράση σου, που έχω σιχαθεί να χρησιμοποιώ. Θα μιλήσουμε για τα πάντα, εκτός από το πώς νιώθουμε. Θα σου πω για τις διακοπές μου και θα παραλείψω, τεχνηέντως, τα σπουδαιότερα και μετά θ'ακούσω για τις δικές σου -τα βασικά μόνο. Αφού σ'αρέσει να μιλάς λίγο. Αφού προτιμάς να μιλάω εγώ και να ακούς χαμογελώντας και μετά να θυμάσαι τα πάντα. Θα 'ναι σαν όλες τις άλλες φορές, μα θα διαφέρει απ'όλες τους. Θα φύγω και θα φύγεις. 

Γι'αυτό σου λέω -θυμήσου το βιβλίο μου, ας λύνονται μία-μία οι εκκρεμότητες. Ή, ξέρεις τι; Αν το ξεχάσεις, κράτα το. Έτσι κι αλλιώς,  το χάλασες. Ανήκει κι αυτό στο κομμάτι της μνήμης μου που φυλάει εκείνες τις δύο ημερομηνίες -ή, μάλλον όχι, τρεις είναι, μια φθινοπωρινή και δυο ανοιξιάτικες-,  εκείνη την ταινία, εκείνο το συγκρότημα, εκείνον τον ποιητή, εκείνο το μαγαζί, εκείνον τον στίχο -όσα έχω συνδέσει με το πρόσωπό σου. 

Αυτή είναι η μια από τις δύο κατάρες όσων γράφουν: οι συνειρμοί. Η δεύτερη είναι ότι καταδικάζονται, μαζί με τις λέξεις, να αφήνουν στο χαρτί κι ένα κομμάτι της ψυχής τους -και δεν τους επιστρέφεται, μέχρι να γράψουν κάτι καινούργιο. Κι εγώ -πάντα τυπική- τα έχω μοιράσει στο μισό: μισή στο χαρτί, μισή για σένα. Την τελευταία, δεν θα την έχω ποτέ πίσω. Το ξέρεις, κάπου στο βάθος, κι εσύ.

μικρά γαλάζια μυστικά.

Γράφω στο ημερολόγιό μου, σαν μικρό παιδί, με τα πιο γελαστά και πιο ατσούμπαλα γράμματά μου. Κάνω μια ευχή στο φλουρί της βασιλόπιτας που κέρδισα -σαν να είναι πεφταστέρι-, κάνω κι άλλη όταν το ρολόι δείχνει 11:11 και περιμένω να φυσήξω τα εικοσιένα κεράκια στην τούρτα μου για να κάνω και τρίτη ευχή -ίδια με τις προηγούμενες. Ακούω Lana del Rey σαν να μην υπάρχει αύριο, ονειρεύομαι την Ύδρα όσο ποτέ και αθετώ κάθε μέρα την υπόσχεση που έχω δώσει στον εαυτό μου ότι θα αρχίσω συστηματικό διάβασμα. Μετράω μέρες και ώρες κι απαριθμώ στιγμές. Χρωματίζω το γκρίζο μου χαμόγελο με μια ελπίδα δανεική μα καίρια. Διαβάζω τα συνθήματα στους τοίχους και κοντοστέκομαι σ'έναν στίχο του Άσιμου και χαμογελώ και παύει να με πειράζει που ο χειμώνας μου παγώνει τα χέρια. Κι ύστερα, κάτι θέλω να σου πω, αλλά διστάζω κι αφήνω να μιλήσει μια μελωδία γνώριμη και νοσταλγική. Βαραίνουν τα βλέφαρά μου μ'ένα ρεφραίν και σε καληνυχτώ άφατα..

"I will love you 'till the end of time..

I would wait a million years.

Promise you'll remember that you're mine

-baby, can you see through the tears?"

and I said "well, that's the one thing we've got".

Κάθε χρόνο τα ίδια -έρχεται η μέρα της αναχώρησης και θέλουμε να κάτσουμε κι άλλο. Κι αναρωτιόμαστε "μα πώς θα περάσει ένας χρόνος;" και προσπαθούμε να κοροϊδέψουμε λίγο τους μήνες να φύγουν πιο γρήγορα και θυμόμαστε και γελάμε και ξεχνιόμαστε και πάντα κοιταζόμαστε συνομωτικά και χαμογελάμε όταν μας ρωτούν πώς περάσαμε στην Ύδρα.

Έχω την αίσθηση πως όσο περιγραφικός κι αν είναι κανείς, δεν μπορεί να μεταφέρει το κλίμα των εκθέσεων τέχνης και του μουσείου. Όσο κι αν μιλήσει για τη θάλασσα, δεν μπορεί να πάρει μαζί του το κύμα. Όσο αληθινό κι αν είναι το χαμόγελο στη φωτογραφία, δεν σ'αφήνει να καταλάβεις ούτε τα μισά από τα συναισθήματα εκείνης της στιγμής.

Οι γαλάζιες και οι καφέ πόρτες στα στενάκια. Ένα στιχάκι κι ένας συμβολισμός για το φετινό Αύγουστο. Τα διακόσια εβδομήντα τρία σκαλοπάτια. Η ιεροτελεστία της προετοιμασίας για τη βραδινή έξοδο. Το ότι μιλούσαμε μέσα από τραγούδια. Η συνεννόηση με μια ματιά. Το δυνατό, αυθεντικό γέλιο -εκείνο που βγαίνει από την ψυχή και μοιάζει να μην τελειώνει ποτέ. Αυτά θα μου μείνουν από τις διακοπές μας. Αυτά και άλλα τόσα -όμως, για τα υπόλοιπα, θα έπρεπε να ήσασταν εκεί.

20

Μεθαύριο κλείνω τα είκοσι. Προτιμώ να το βλέπω ολογράφως -δείχνει πιο μεστό κι ίσως έτσι το συλλάβω πληρέστερα. Χθες ήταν τα προεόρτια. Πάντα με παίδευε αυτό το 11/1 και το βόλευα κάπου πριν ή κάπου μετά. Αυτή τη φορά, ο κλήρος έπεσε στο Πριν. Κι όχι όποιο κι όποιο πριν. Αυτή η ημερομηνία -πόσο θα ήθελα να τη βγάλω από το μυαλό μου. Το 8 στον 1ο μήνα, τρία χρόνια μετά. Ένα γνώριμο τραγούδι στα ηχεία. Η μουσική των R.E.M να ζωντανεύει και να μαρτυρά όσα ήθελα να πω κι όσα δεν ήθελα να σκέφτομαι. “I think, I thought I saw you try”. Μια αγκαλιά να ξεχαστώ. Χαμόγελα, γνώριμα βλέμματα, ήρεμα πρόσωπα, μια έκπληξη και μια απουσία, ηχηρή όσο μια σιωπή.
Φθάνοντας σπίτι, κλείστηκα στο δωμάτιό μου κι άνοιξα ένα-ένα τα δώρα μου. Σακούλες, κουτάκια, κουτιά, πολύχρωμα περιτυλίγματα, φανταχτερό χαρτί κι εγώ, από είκοσι να ξαναγίνομαι δώδεκα -στιγμιαία μα πλήρως. Ευχές γεμάτες χαμόγελα, που ξαναζωντάνευαν με λίγο μελάνι και χάρη σε μια ντουζίνα μικρές καρτούλες. Το γράμμα της Σάρας, το ημερολόγιο της Νεφέλης, η λεπτομέρεια στη μνήμη της Βιβιαλένας, η Ισαβέλα που ήταν εκεί κι ας το ξέραμε μόνο οι δυο μας.
Όλα αυτά , μαζί με μια διαπίστωση: κάθε ημερομηνία είναι μόνο ένας αριθμός. Αυτό που του δίνει ζωή, είναι οι στιγμές κι οι άνθρωποι που τις γέμισαν. Η μέρα εκείνη έχει φωλιάσει στη μνήμη μου και ξυπνά όποτε θέλει -με ή χωρίς επετείους, με ή χωρίς 8άρια και Γενάρηδες. Αυτά δεν είναι, παρά αφορμές -ο εύκολος τρόπος. Ελπίζω μόνο πως κάποτε, η θύμηση αυτή θα αποκοιμηθεί τόσο βαθιά, που δεν θα θέλει να ξυπνήσει ξανά. Ίσως μονάχα χρόνια μετά, που θα προέχουν σημαντικότερες στιγμές κάποιας 8ης Ιανουαρίου. Να, όπως της χθεσινής.

Looking so long at these pictures of you...

Κοιτάζω, εδώ και ώρα, μια σκονισμένη φωτογραφία. Όχι κυριολεκτικά σκονισμένη -την προσέχω αρκετά, ώστε να αποτρέπεται κάτι τέτοιο. Σκονισμένη με διαφανείς αναμνήσεις. Και από αυτή τη σκόνη, δε γλιτώνεις με κανέναν τρόπο.

Παρατηρώ τα δύο πρόσωπα -το ένα είμαι εγώ. Εγώ, όπως θέλω να είμαι, εκεί που θέλω να είμαι. Εγώ, πραγματικά καλά. Κλείνω τα μάτια κι εύχομαι όταν τ' ανοίξω, να βρίσκομαι εκεί -να είμαι ξανά το κορίτσι της φωτογραφίας. Θαύματα, όμως, δε γίνονται. Τουλάχιστον, όχι τόσο θεαματικά.

Αντ' αυτού, γυρίζω εκεί με το νου μου -και θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια τόσο καλά, ώστε να έχω, έστω, τη στιγμιαία ψεύδαίσθηση της αναβίωσης των γεγονότων.

Συνεχίζω, επί ματαίω, να κοιτάω τη φωτογραφία. Έχουν αλλάξει τόσα, που αυτή φαντάζει τόσο παλιά, ενώ έχουν-δεν έχουν περάσει οχτώ μήνες από την ημέρα που τραβήχτηκε.

Σκέφτομαι πόσα τραγούδια έχουν γραφτεί για μια και μόνο φωτογραφία -ασυναίσθητα χαμογελάω. Χαμογελάω, γιατί καταλαβαίνω -και εκτιμάω κάθε στίχο τους περισσότερο από ποτέ.

Καλώς ή κακώς, δεν μπορώ να γυρίσω το χρόνο πίσω -πόσο μάλλον τις καταστάσεις. Αυτό που μπορώ να κάνω, είναι να ευχηθώ να υπάρξουν πολλές ακόμη φωτογραφίες, που να μου προκαλέσουν ανάλογα συναισθήματα. Μπορώ, επίσης, να χαμογελάω. Να χαμογελάω, που κάποτε έζησα στιγμές, που σήμερα είναι άξιες αναπόλησης. Ήμουν εκεί, τις έζησα, τις εκτίμησα, τις θυμάμαι και θα τις θυμάμαι. Κι αυτό, αν μη τι άλλο, είναι παρήγορο...
 

Με αγάπη.

Άτιμο πράγμα αυτή η Έμπνευση. Όταν τη χρειάζεσαι περισσότερο από ποτέ, σ' εγκαταλείπει και σε αφήνει ν' αναρωτιέσαι πώς να ξεσπάσεις και να εκτονωθείς.
Γιατί εγώ, έτσι εκτονώνομαι όταν είμαι σε ένταση -γράφοντας. Κάποτε, όμως, οι γραμμές δε λένε να γεμίσουν και το χαρτί παραμένει απελπιστικά λευκό, ήτοι απελπιστικά κενό.
Τη φωνάζω και την επικαλούμαι, μα δεν έρχεται. Μάλλον η Έμπνευση με προτιμά ήρεμη και χαμογελαστή -στη θλίψη δε με συντροφεύει. Τότε είναι που την έχω ανάγκη, όμως. Είναι, φαίνεται, πολύ δειλή η Έμπνευση.
Χωρίς αυτήν, η γραφή μου δεν έχει συνοχή, δεν έχει νόημα, ούτε καν κάποιο περιεχόμενο. Ξέρω πως αν ήσουν δίπλα μου, δε θα σε πείραζε αυτό. Ξέρω πως, μαζί σου, δε σκεφτόμουν τι θα πω ή πώς θα το πω. Μαζί σου δεν είχα ανάγκη την Έμπνευση. Ήσουν από μόνη σου έμπνευση -όχι για να γράφω, αλλά για να ζω.
Είναι λίγο, είναι πολύ λίγο να σου αφιερώσω λίγες μάταιες γραμμές. Δε με φοβίζει όμως αυτό, ούτε με ανησυχεί. Γιατί σε αγάπησα όσο με αγάπησες, σε αγαπώ και θα σε αγαπώ όσο ζω. Το ήξερες -πόσο με ηρεμεί ότι το ήξερες! Και το πιστεύω πως κάπου, εκεί πάνω, υπάρχεις και εξακολουθείς να το ξέρεις.
Μη λυπάσαι για τη λύπη μου -την προκαλεί η νοσταλγία και το ότι μου λείπεις ήδη αφόρητα. Σταδιακά, όμως, ο χρόνος θα μεταμορφώσει το ασχημόπαπο του πόνου στον κύκνο των αναμνήσεων και της δημιουργίας. Όσο βρίσκεσαι στην καρδιά και το μυαλό μου, θα βρίσκεσαι και στη ζωή -και, πίστεψέ με, θα σε κρατήσω εδώ για πάντα. Κι έχεις τη μορφή που σου αξίζει -την εξιδανικευμένη. Έχεις αφήσει ένα κομμάτι σου μέσα μου -κι έχεις πάρει ένα δικό μου μαζί σου.
Αν, από τις αμέτρητες ευχές που μου έχεις δώσει, πραγματοποιηθούν έστω οι μισές, θα είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου -μια ευτυχία, για την οποία έχεις μεριμνήσει σε μεγάλο βαθμό, τα τελευταία δεκαεννιά χρόνια.
Σε κάθε χαμόγελο, σε κάθε σκίρτημα της καρδιάς, σε κάθε όμορφη μέρα, θα είσαι μαζί μου. Θα είσαι εδώ.
Να προσέχεις εκεί πάνω...