maybe tomorrow

Κοιτάζω τον καθρέφτη απέναντί μου. Σχεδόν δεν ανοιγοκλείνω καν τα μάτια. Ώσπου να θολώσει η μορφή μου, να χαθεί η ματιά μου και το μόνο που βλέπω να είναι θολά σχήματα. Δεν με παρηγορεί που τα μαλλιά μου μάκρυναν επιτέλους. Ούτε δίνω σημασία που τα μάτια μου κοκκίνησαν από το κλάμα. Θα το επέτρεπες αυτό; Αν ήμουν εκεί, θα με άφηνες να κοιτάω τις τελευταίες γραμμές στο τετράδιό μου και να κλαίω ασυναίσθητα, σχεδόν μηχανικά; Αν ήσουν εδώ; Φίλοι, διαλείμματα απ'το διάβασμα, συζήτηση για τα τυπικά, συζήτηση για τα υπόλοιπα και "κατέβασε αυτή τη φωτογραφία πια" και το βλέμμα μου να αρνείται πιο πεισματικά απ' ό,τι οι λέξεις μου κι εσύ να έρχεσαι πιο πολύ απ' ό,τι θα 'πρεπε στον ύπνο μου κι εγώ από αυτήν την πραγματικότητα να διαλέγω τ'όνειρο και τα μάτια μου να θολώνουν χωρίς να χρειαστεί να κοιτάξω εκείνη την παλιά φωτογραφία κι εσύ να μου λείπεις, να μου λείπεις και να πέφτω ξημερώματα στο κρεβάτι και να σκέφτομαι τις σελίδες που θα ξεφυλλίσω αύριο και να εύχομαι να έρθεις πάλι στον ύπνο μου. Τελευταία φορά. Καληνύχτα.

oh, baby, can't you see? -it's shining just for you.

Ξύπνησε, σηκώθηκε βαριεστημένα απ'το κρεβάτι, σκέφτηκε πόσο θα ήθελε να είχε ακόμη δύο ώρες ύπνου. Θυμήθηκε πως τον ονειρεύτηκε. Ξανά. Θυμήθηκε, επίσης, ότι είναι χειρότερο που τον ονειρεύεται κι όταν τα μάτια της είναι ανοιχτά. Ευχήθηκε να είχε περισσότερο καφέ στην κούπα της, περισσότερη διάθεση για διάβασμα, πιο πολλά χαμόγελα στην καρδιά της. Κοίταξε έξω απ'το παράθυρο, σύγκρινε το κρύο έξω απ'το τζάμι μ'εκείνο μέσα της, της ήρθε στο νου το μυστικό του Μικρού Πρίγκιπα και χαμογέλασε αχνά. "Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά -η ουσία δεν φαίνεται με τα μάτια". Άκουσε She&Him και λίγο Black Keys κι ένιωσε να θολώνουν τα μάτια της και πετάρισε τα βλέφαρα να σβήσει τα δάκρυα πριν τρέξουν, μαζί και τις κακές σκέψεις και να προσποιηθεί πως, ε, δεν έγινε και τίποτα. Μίλησε στο τηλέφωνο, με το πιο πλατύ και πιο νεκρό χαμόγελο στα χείλη της μήπως πείσει τη φίλη της στην άλλη άκρη της γραμμής πως όλα ήταν εντάξει. Ίσως και να το πέτυχε. Έμεινε μετέωρη πάνω απ'το ανοιχτό βιβλίο, χρωμάτισε δυο-τρεις γραμμές, σχεδόν μηχανικά. Κοίταξε τις λέξεις, επικεντρώθηκε σε όσες της ήταν πιο γνώριμες και ικέτεψε τον εαυτό της να συγκεντρωθεί. Έκλεισε το βιβλίο, περπάτησε στο άδειο σπίτι, έβαλε να δει μια ταινία -έτσι, για να αποκτήσει μια αφορμή και μια δικαιολογία να συγκινηθεί χωρίς ενοχές και σχεδόν το πίστεψε και η ίδια ότι το θέαμα στην οθόνη μπροστά της ήταν ο λόγος που έκλαιγε. Έγραψε στο πολύχρωμο τετράδιο με το σκληρό εξώφυλλο -εκείνο με τις ανάγλυφες γάτες και το περίεργο κλείσιμο, να βγουν από μέσα της όσα έλεγε σ'εκείνον αν ήταν δίπλα της. Κατάλαβε πως το χαρτί θα είναι πάντα ένα καταφύγιο, ποτέ, όμως, δεν θα την εμπνεύσει όσο το χρώμα των ματιών του. Αναστέναξε, δεν θυμήθηκε να ξεχάσει, έψαξε με το πιο εξεταστικό της βλέμμα ένα πεφταστέρι να ευχηθεί, μα τα σύννεφα τα είχαν κρύψει όλα κι έτσι έκλεισε το παράθυρο κι έκανε, παρόλα αυτά την ευχή της. Άναψε το κερί που μυρίζει πικραμύγδαλο, διάβασε ένα ποίημα του Μπουκόβσκι, έκλεισε τα μάτια για να διώξει τη ζαλάδα απ'το κεφάλι της και την εικόνα του απ'την ψυχή της. Αποκοιμήθηκε.