it's in the water, baby.

Ξέρεις τι; Τα σιχάθηκα τα λόγια. Έτσι κι αλλιώς, κάθε φορά που με κοιτάζεις κατάματα, γίνονται κουβάρι οι λέξεις που σου ετοίμαζα και γεννιούνται άλλες, με άλλη σημασία απ'τις αρχικές, μα δεν πειράζει -αρκεί που σε κάνουν να χαμογελάς.

Δεν θέλω να σου πω περισσότερα. Θέλω να μιλήσω με τη σιωπή, μ'ένα βλέμμα, με το τρεμούλιασμα στις κλειδώσεις μου όταν είσαι στο χώρο. Θέλω να σου κρατήσω το χέρι και να μην το αφήσω, να συνεννοηθούμε μέσα απ'το αγαπημένο σου τραγούδι, να χαθούμε στις στιγμές, να μου απαντήσεις μ'ένα χαμόγελο από εκείνα που φυλάς μόνο για μένα.

Κι ύστερα, λέω θα φύγω μακριά και λυπάμαι που δεν θα 'σαι εκεί. Αναστενάζω και προσπαθώ -μάταια- να εκβιάσω ένα χαμόγελο μπροστά απ'τον καθρέφτη μου. Αγκαλιάζω τη θλίψη, μα μέσα μου βρέχει καρδιές και χαμόγελα και καμώνομαι πως τη νίκησα -μέχρι την επόμενη απογοήτευση. Σκέφτομαι δυνατά, με στίχους του Pablo Neruda και ονειρεύομαι ποτάμια και την άνοιξη που έρχεται και κάποτε το χρώμα τ'ουρανού και των ματιών σου. Μην κάνεις πως εκπλήσσεσαι -το ήξερες ήδη. Καληνύχτα.

oh, baby, can't you see? -it's shining just for you.

Ξύπνησε, σηκώθηκε βαριεστημένα απ'το κρεβάτι, σκέφτηκε πόσο θα ήθελε να είχε ακόμη δύο ώρες ύπνου. Θυμήθηκε πως τον ονειρεύτηκε. Ξανά. Θυμήθηκε, επίσης, ότι είναι χειρότερο που τον ονειρεύεται κι όταν τα μάτια της είναι ανοιχτά. Ευχήθηκε να είχε περισσότερο καφέ στην κούπα της, περισσότερη διάθεση για διάβασμα, πιο πολλά χαμόγελα στην καρδιά της. Κοίταξε έξω απ'το παράθυρο, σύγκρινε το κρύο έξω απ'το τζάμι μ'εκείνο μέσα της, της ήρθε στο νου το μυστικό του Μικρού Πρίγκιπα και χαμογέλασε αχνά. "Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά -η ουσία δεν φαίνεται με τα μάτια". Άκουσε She&Him και λίγο Black Keys κι ένιωσε να θολώνουν τα μάτια της και πετάρισε τα βλέφαρα να σβήσει τα δάκρυα πριν τρέξουν, μαζί και τις κακές σκέψεις και να προσποιηθεί πως, ε, δεν έγινε και τίποτα. Μίλησε στο τηλέφωνο, με το πιο πλατύ και πιο νεκρό χαμόγελο στα χείλη της μήπως πείσει τη φίλη της στην άλλη άκρη της γραμμής πως όλα ήταν εντάξει. Ίσως και να το πέτυχε. Έμεινε μετέωρη πάνω απ'το ανοιχτό βιβλίο, χρωμάτισε δυο-τρεις γραμμές, σχεδόν μηχανικά. Κοίταξε τις λέξεις, επικεντρώθηκε σε όσες της ήταν πιο γνώριμες και ικέτεψε τον εαυτό της να συγκεντρωθεί. Έκλεισε το βιβλίο, περπάτησε στο άδειο σπίτι, έβαλε να δει μια ταινία -έτσι, για να αποκτήσει μια αφορμή και μια δικαιολογία να συγκινηθεί χωρίς ενοχές και σχεδόν το πίστεψε και η ίδια ότι το θέαμα στην οθόνη μπροστά της ήταν ο λόγος που έκλαιγε. Έγραψε στο πολύχρωμο τετράδιο με το σκληρό εξώφυλλο -εκείνο με τις ανάγλυφες γάτες και το περίεργο κλείσιμο, να βγουν από μέσα της όσα έλεγε σ'εκείνον αν ήταν δίπλα της. Κατάλαβε πως το χαρτί θα είναι πάντα ένα καταφύγιο, ποτέ, όμως, δεν θα την εμπνεύσει όσο το χρώμα των ματιών του. Αναστέναξε, δεν θυμήθηκε να ξεχάσει, έψαξε με το πιο εξεταστικό της βλέμμα ένα πεφταστέρι να ευχηθεί, μα τα σύννεφα τα είχαν κρύψει όλα κι έτσι έκλεισε το παράθυρο κι έκανε, παρόλα αυτά την ευχή της. Άναψε το κερί που μυρίζει πικραμύγδαλο, διάβασε ένα ποίημα του Μπουκόβσκι, έκλεισε τα μάτια για να διώξει τη ζαλάδα απ'το κεφάλι της και την εικόνα του απ'την ψυχή της. Αποκοιμήθηκε.

happiness is only real when shared.

Χιονίζει. Δηλαδή, λιγάκι. Η θερμοκρασία είναι 2-3 βαθμούς πάνω απ'το μηδέν κι αυτό, προσωπικά, με τρομοκρατεί, γιατί δεν έχω αντοχή στο κρύο. Χθες, περπάτησα μέχρι το σπίτι, με την κουκούλα μου τραβηγμένη κάτω, το κασκόλ μου στριμωγμένο πάνω -έτσι που φαίνονταν μόνο τα μάτια μου- και με κάθε μυ του προσώπου μου να έχει παγώσει και να μη νιώθει τίποτα, παρά μόνο τους κόκκους απ'το χιονάκι, που έπεφταν στα μάτια μου.
Καλύτερα να παγώνει το χαμόγελό σου απ'το χιόνι, παρά απ'τη θλίψη. Γιατί περισσότερο κρυώνω μέσα μου. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη και πιο καταστροφική παγωνιά.

Σήμερα ξύπνησα -με δυσκολία μεν, αλλά τα κατάφερα- κουκουλώθηκα με την πιο κόκκινη κουβέρτα μου και προσπαθώ να βρω τρόπους επικοινωνίας με τη Διοικητική Δικονομία, μήπως την καταλάβω λιγάκι. Μέχρι στιγμής, έχουμε σοβαρότατη ασυμφωνία χαρακτήρων.
Το μάτι μου πέφτει συνεχώς στο χιόνι έξω απ'το παράθυρό μου. Έχει και ήλιο. Αυτό μου αρέσει ακόμη περισσότερο -η ίδια η φύση αποδεικνύει πως ό,τι φαίνεται δεν είναι, πως ο ήλιος δεν συνεπάγεται τη ζεστασιά και πως, αν το θες, απολαμβάνεις κάθε έκφανσή της: κάθε καιρικό φαινόμενο και κάθε σημείο των καιρών.

Ονειρεύομαι την Ύδρα και κάνω ένα σύντομο και νοερό ταξίδι εκεί -διαρκεί όσο δυο καρδιοχτύπια μου. Το soundtrack της ημέρας και της διάθεσής μου, πλαισιώνουν οι Your Hand in Mine, ο ήχος του βιολιού της Nefeli Walking Undercover, κάτι από Leόn -για να χαμογελάσει ενστικτωδώς η ψυχή μου- μα λίγο παραπάνω τα τραγούδια του Into the Wild. Κάτι η μαγεία στη χροιά του Eddie Vedder, κάτι η ιδέα της δραπέτευσης -έχω ήδη φυγεί μακριά.
Καλημέρα.



21

Ανέκαθεν αγαπούσα τα γενέθλιά μου. Είναι ίσως η πιο αγαπημένη μου μέρα του χρόνου. Πάντα τα γιορτάζω και πάντα φροντίζω μετά τη γιορτή να κάνω έναν απολογισμό του χρόνου που άφησα να πάρει μαζί η φλόγα των κεριών που έσβησα. Το εικοστό πρώτο κερί. Άλλαξαν πολλά. Άνθρωποι ήρθαν, άλλοι έφυγαν και κάποιοι έμειναν σταθεροί να μου θυμίζουν την αρμονία του κόσμου γύρω μου -δεν χρειάστηκε καν να είναι δίπλα μου με το σώμα τους, γιατί μου έφτανε που ήταν κοντά μου η ψυχή τους.

Θυμάμαι, Σωτηρία, που έτρεχαν τα μάτια μου κι εσύ με το ένα χέρι έσφιγγες το δικό μου, σαν να ήθελες να μου αποδείξεις ότι έχω ακόμα παλμό και με το άλλο σκούπιζες τα δάκρυά μου. Πίσω από τις κουβέντες μας, ένα τραγούδι των Cardigans ν'ακούγεται αχνά και ξέπνοα, να το καλύπτουν τα λόγια σου και τ'αναφιλητά μου, μα εκείνο να προσπαθεί με την αδύναμη φωνή του ν'αποδείξει πως η ζωή αντιγράφει την τέχνη κι η τέχνη τη ζωή. Πως εκείνος ο στίχος γράφτηκε για μας, για εκείνο το Σάββατο του Οκτώβρη, που ήταν σαν να με ήξερες χρόνια.

 Όλγα, μιλάμε ξανά και ξανά μ'ένα στίχο. I will love you till the end of time. I would wait a million years. Promise you'll remember that you're mine -baby, can you see through the tears..? Οι γάτες μας, το γέλιο που βγαίνει απ'την καρδιά, ώσπου να μην έχουμε ανάσα, οι στιγμές που θέλουμε να τους αφήσουμε όλους και όλα και να φύγουμε μακριά.

Άνθια, το χαμόγελό σου. Πρόσεχε το χαμόγελό σου -να μην το σβήνει κανείς. Κρύψ'το στο τετράδιο που γράφεις συναισθήματα που μοιάζουν με τα δικά μου, σε μια συμπαντική στιγμή, σε μια αγκαλιά. Φύλαξέ το. Γιατί νιώθω τυχερή κάθε φορά που το στρέφεις προς το μέρος μου.

Ντέπυ, θέλω να δούμε το Frankie  &Johnny, που μου έκανε δώρο η Δήμητρα, μαζί της, μήπως νιώσω ότι η ελπίδα κουράστηκε μακριά μου και θέλει να με ξαναβρεί.

Σάρα, ερωτεύτηκα. Αφού έσβησα τα είκοσι κεριά και πριν σβήσω τα εικοσιένα. Προσπαθώ να ακούσω τη συμβουλή της Νεφέλης, "να γεμίζω τα κουτιά της ζωής με αναμνήσεις μοναδικές και τα ρολόγια να μετρούν όμορφες στιγμές", μα ο κόσμος είναι τόσο μεγάλος κι εγώ τόσο μικρή και κάπου-κάπου θέλω να ξεσπάσω, να χαμηλώσω την ένταση της μουσικής και να πω: "Ξέρεις, μου κατέστρεψες το συγκρότημα που αγαπώ -γιατί το συνδέω με τη μορφή σου. Χάλασες το αγαπημένο μου χρώμα και πια μου φέρνει στο νου τα μάτια σου" μα τελικά σωπαίνω και η σιωπή μου δεν είναι χρυσός, είναι σκουριασμένη και ταλαιπωρημένη απ'το χρόνο κι έτσι κοιτάω απ'το παράθυρο το φεγγάρι και προσπαθώ να μη συγκινηθώ που μου ξανάρχεται στο νου το γράμμα σου.

Αριόλα, θέλω να γράψω τη φράση που στρίμωξες στο περιθώριο της κάρτας σου, μα φοβάμαι μη μου ξαναθολώσουν τα μάτια. Σ'αγαπώ.

Θα έρθουν κι άλλες στιγμές αυτή τη χρονιά. Όμορφες κι άσχημες. Μουντές και πολύχρωμες -ίσως και κάποιες με το χρώμα τ'ουρανού. Θα πέφτω, θα ξανασηκώνομαι και πάντα θα γεννιέται ένα χαμόγελο -έστω αδύναμο κι αβοήθητο- κάθε φορά που θα συνειδητοποιώ ότι είστε εδώ. ΄

Και του χρόνου.

μικρά γαλάζια μυστικά.

Γράφω στο ημερολόγιό μου, σαν μικρό παιδί, με τα πιο γελαστά και πιο ατσούμπαλα γράμματά μου. Κάνω μια ευχή στο φλουρί της βασιλόπιτας που κέρδισα -σαν να είναι πεφταστέρι-, κάνω κι άλλη όταν το ρολόι δείχνει 11:11 και περιμένω να φυσήξω τα εικοσιένα κεράκια στην τούρτα μου για να κάνω και τρίτη ευχή -ίδια με τις προηγούμενες. Ακούω Lana del Rey σαν να μην υπάρχει αύριο, ονειρεύομαι την Ύδρα όσο ποτέ και αθετώ κάθε μέρα την υπόσχεση που έχω δώσει στον εαυτό μου ότι θα αρχίσω συστηματικό διάβασμα. Μετράω μέρες και ώρες κι απαριθμώ στιγμές. Χρωματίζω το γκρίζο μου χαμόγελο με μια ελπίδα δανεική μα καίρια. Διαβάζω τα συνθήματα στους τοίχους και κοντοστέκομαι σ'έναν στίχο του Άσιμου και χαμογελώ και παύει να με πειράζει που ο χειμώνας μου παγώνει τα χέρια. Κι ύστερα, κάτι θέλω να σου πω, αλλά διστάζω κι αφήνω να μιλήσει μια μελωδία γνώριμη και νοσταλγική. Βαραίνουν τα βλέφαρά μου μ'ένα ρεφραίν και σε καληνυχτώ άφατα..

"I will love you 'till the end of time..

I would wait a million years.

Promise you'll remember that you're mine

-baby, can you see through the tears?"

we almost fell in love.

Μια σκιά
πλάι μου,
ζει και μεγαλώνει
στο τεχνητό φως του δωματίου
-η απουσία σου.


Μου χαρίζει χαμόγελα
όπως εκείνα της πιο γελαστής
και πιο θλιμμένης φωτογραφίας.
Απλώνεται σαν τον καπνό που φυσάς
-αδρανεί.


Της προσφέρω το πιο άχρωμο βλέμμα μου
κι ο πόνος γίνεται στιχάκι
ενός παλιού ξεχασμένου ποιητή
που αγαπούσες.

Μου μιλά για το παρελθόν
για όνειρα χρωματιστά
κι αιώνιες ματιές
για παιδικά παραμύθια
μ'ευτυχισμένο τέλος.

Κι εγώ χαμογελώ
και σε σκέφτομαι
μα κάπου-κάπου θολώνουν τα μάτια
και ξεγελώ την ψυχή μου
με εικόνες χαράς
μήπως στεγνώσει το βλέμμα.


Γυρίζω σελίδες στο ημερολόγιο
-αλλάζουν οι μέρες κι οι αριθμοί-
μα δεν υπάρχει χρόνος
μόνο στιγμές·
εσύ κι εγώ
και μια γαλάζια ευχή
-εμείς.

after a while he smiled.

Ήρθε κιόλας. Η τελευταία μέρα του χρόνου. Τώρα, τι; Να πάρω αποφάσεις για το 2012; Δεν θυμάμαι αν το 2011 το υποδέχτηκα με προσδοκίες, οπότε δεν ξέρω κι αν αυτές επιβεβαιώθηκαν. Όπως και να 'χει, περιμένω πολλά από τον εαυτό μου, ανεξαρτήτως της ημερομηνίας -πιο πολύ επειδή σε ένα δεκαήμερο κλείνω τα 21. Ένα καλό του να έχεις γενέθλια αρχές της χρονιάς είναι αυτό: συνδυάζεις αποφάσεις, στόχους, προσδοκίες και καλύπτεσαι από δύο πλευρές -τη νέα χρονιά και τον ολοκαίνουργιο αριθμό στα χρόνια σου.

Να κάνω απολογισμό του 2011; Περιττό, ίσως. Ό,τι έγινε, έγινε. Οι συνέπειες των πράξεών μας φαίνονται στη μετέπειτα πορεία μας, δεν σταματούν εκεί όπου τελειώνει το ημερολόγιο της χρονιάς. Πρέπει να πάρω ένα ημερολόγιο, παρεμπιπτόντως. Το περσινό μου είχε ερωτικές επιστολές -Μαγιακόφσκι, Λόρδος Μπάυρον, Μπετόβεν, Καρυωτάκης...Κι άλλοι, πολλοί άλλοι -δύσκολο να βρω καλύτερο φέτος. Ίσως πάρω ένα που είδα τις προάλλες, το οποίο είναι αφιερωμένο στον Όσκαρ Ουάιλντ. Αλλά, τέλος πάντων, επειδή ξέφυγα: 2012.

-Τι θέλω για το 2012- Περισσότερη μουσική, περισσότερη ποίηση, πιο πολλά ταξίδια και, ξέρω, είναι προβλέψιμες πλην απολύτως αληθινές αυτές μου οι επιθυμίες.

Θέλω να δω ισπανικές ταινίες -πολλές. Να ενθουσιάζομαι όταν καταλαβαίνω μια λέξη και να θέλω να πετάξω όταν καταλαβαίνω περισσότερες. Θέλω να δω για πρώτη φορά την Ισπανία -να την ερωτευτώ όσο ερωτεύομαι τις φωτογραφίες της. Θέλω να δω ξανά την Ύδρα -έτσι κι αλλιώς, εκείνη πάντα την ερωτεύομαι σαν να τη βλέπω για πρώτη φορά.

Θέλω να διαβάσω και να γράψω ποίηση. Να γυρίζω τις σελίδες νέων ποιητών και να τους αφήνω να με ταξιδεύουν όσο εκείνοι που ήδη ξέρω κι αγαπώ. Και να μουρμουρίζω στιχάκια απ'έξω, όπως τώρα -νέα στιχάκια, γιατί και οι στιγμές θα είναι καινούργιες.

Θέλω η μουσική να μην τελειώνει ποτέ. Ποτέ. Να ανακαλύπτω κάθε μέρα το νέο αγαπημένο μου τραγούδι και καλλιτέχνες που αγνοούσα μέχρι εκείνη την ώρα την ίδια τους την ύπαρξη. Η μουσική είναι ζωή και η ζωή μουσική, δεν το ξεχνώ ποτέ.

Θέλω να έχω εμπιστοσύνη στον άνθρωπο. Όσο κι αν απογοητεύομαι, όσο κι αν αυτή κλονίζεται, θέλω να την έχω. Με παράπλευρες απώλειες, με δυσκολίες, σκαμπανεβάσματα, νεύρα. Άλλωστε, όταν πιστεύεις στον άνθρωπο, κάθε μέρα είναι και μία ευκαιρία να έρθουν στη ζωή σου κι άλλοι άνθρωποι να επιβραβεύσουν αυτήν την πίστη. Το ξέρω -το ζω.

Θέλω να εκφράζω τα συναισθήματά μου -με λόγια και με πράξεις, πάντως να μην τα κλείνω μέσα μου. Μου είπαν κάποτε πως τα συναισθήματα δεν είναι για να τα κρύβουμε. Συμφωνώ. Μου είπαν, επίσης, "στην αγάπη να τρως τα μούτρα σου". Προφανώς συμφωνώ. Η ζωή δεν είναι πρόβα, και τα συναισθήματά μας είναι ένα κομμάτι της αλήθειας μας, ένα κομμάτι δικό μας. Ο ήρωας του "Into the Wild" διαπίστωσε στο τέλος πως η ευτυχία είναι αληθινή μόνο όταν τη μοιράζεσαι. Ελπίζω οι υπόλοιποι να το καταλάβουμε πριν το τέλος.

Δεν ξέρω τι άλλο να πρωτογράψω. Θέλω πολλά για το 2012. Συνοψίζονται ίσως σε μία μόνο σειρούλα.

Το 2012 θέλω αγάπη.