nothing is impossible, you just have to want it more.

Είναι 07:07. Λένε ότι, όταν ο αριθμός στην ώρα και στα λεπτά είναι ο ίδιος, κάποιος σε σκέφτεται. Έχω ξεπεράσει την εποχή που τα πίστευα κι έχω ήδη αρχίσει να την αναπολώ.

Σκέφτομαι τον εαυτό μου ένα χρόνο πριν, τέτοια μέρα. Δεν τον ήξερα ακόμη -δεν είχαμε δώσει τα χέρια, δεν είχαμε πει τα ονόματά μας συνοδευόμενα από ένα τυπικό "χαίρω πολύ", δεν είχα ερωτευτεί το βλέμμα του, δεν είχα ονειρευτεί το χαμόγελό του. Να 'μαστε τώρα, 11 μήνες και κάτι ύστερα από την πρώτη μας γνωριμία και έξι μήνες παρά δέκα ημέρες από την ημέρα που τον ερωτεύτηκα. Ναι, τα θυμάμαι όλα -την πρώτη συνομιλία, το πρώτο χαμόγελο, την ημέρα που μου ζήτησε το τηλέφωνό μου, το πρώτο δειλό άγγιγμα στη μέση. Κι είναι κάτι ξημερώματα σαν το σημερινό που, άυπνη, θέλω να πέσω να κοιμηθώ και να 'χω να ονειρευτώ κάτι παραπάνω απ'τη ματαιότητα. Κάτι παραπάνω απ'τη μετριότητα. Θέλω να τον κοιτάξω στα μάτια και να πω όλη την αλήθεια -έτσι για αλλαγή. Έτσι, πριν με ζαλίσει το χρώμα τους και δειλιάσω. Ίσως αύριο ή την άλλη εβδομάδα. Τον άλλο μήνα ή σε κάνα τρίμηνο. Όμως, όχι -δεν αντέχω του χρόνου τέτοια μέρα να σκέφτομαι το σήμερα και να αναρωτιέμαι "τι θα γινόταν αν". Κι ίσως αυτό να με τρομάζει περισσότερο κι απ'το να είμαστε δυο ξένοι, που ζουν σαν να μη συναντήθηκαν ποτέ. Ναι, νομίζω με τρομάζει λίγο περισσότερο κι απ'αυτό. Γι'αυτό προχωράω. "Υπομονή κι επιμονή" λέει και ξαναλέει η Ισαβέλα -θα την ακούσω. Καλημέρα.

στη γη κληρώθηκα να μπω, μα εγώ στο Σείριο κατοικώ.

Το ακούω συνέχεια. Ίσως κάτι παραπάνω από συνέχεια. Με κάνει να χαμογελάω, να σκέφτομαι, να θυμάμαι, να ελπίζω. Δίνει λίγο χρώμα στο ασπρόμαυρο χαμόγελο που βγαίνει με το ζόρι. Το κάνει λίγο πιο αυθόρμητο και λίγο πιο φωτεινό. Θυμίζει πως θα 'ρθουν και καλύτερες μέρες. Γιατί, πράγματι, θα έρθουν. Μέχρι τότε, "χαμογέλα όλο τρέλα, σαν να ήταν καλοκαίρι". Εγώ, αυτό κάνω.

and I said "well, that's the one thing we've got".

Κάθε χρόνο τα ίδια -έρχεται η μέρα της αναχώρησης και θέλουμε να κάτσουμε κι άλλο. Κι αναρωτιόμαστε "μα πώς θα περάσει ένας χρόνος;" και προσπαθούμε να κοροϊδέψουμε λίγο τους μήνες να φύγουν πιο γρήγορα και θυμόμαστε και γελάμε και ξεχνιόμαστε και πάντα κοιταζόμαστε συνομωτικά και χαμογελάμε όταν μας ρωτούν πώς περάσαμε στην Ύδρα.

Έχω την αίσθηση πως όσο περιγραφικός κι αν είναι κανείς, δεν μπορεί να μεταφέρει το κλίμα των εκθέσεων τέχνης και του μουσείου. Όσο κι αν μιλήσει για τη θάλασσα, δεν μπορεί να πάρει μαζί του το κύμα. Όσο αληθινό κι αν είναι το χαμόγελο στη φωτογραφία, δεν σ'αφήνει να καταλάβεις ούτε τα μισά από τα συναισθήματα εκείνης της στιγμής.

Οι γαλάζιες και οι καφέ πόρτες στα στενάκια. Ένα στιχάκι κι ένας συμβολισμός για το φετινό Αύγουστο. Τα διακόσια εβδομήντα τρία σκαλοπάτια. Η ιεροτελεστία της προετοιμασίας για τη βραδινή έξοδο. Το ότι μιλούσαμε μέσα από τραγούδια. Η συνεννόηση με μια ματιά. Το δυνατό, αυθεντικό γέλιο -εκείνο που βγαίνει από την ψυχή και μοιάζει να μην τελειώνει ποτέ. Αυτά θα μου μείνουν από τις διακοπές μας. Αυτά και άλλα τόσα -όμως, για τα υπόλοιπα, θα έπρεπε να ήσασταν εκεί.

deep blue something.

Όλοι κάνουν διακοπές.

Η Σχολή, οι φίλες μου, τα μαλλιά μου -που αρκετά ταλαιπωρήθηκαν το χειμώνα με βούρτσες και ζεστά ψαλίδια, οπότε τώρα έχουν το ελεύθερο να είναι όσο φουσκωτά και όσο ανακατωμένα επιθυμούν- ακόμη και το blog μου.

Μαζεύω έμπνευση, πολύχρωμες φράσεις για τις επόμενες αναρτήσεις, ξεκούραστες εικόνες και παραλληλισμούς.

Ως τότε, λέω να κάνω κι εγώ διακοπές. Σε λιγότερο από δύο εικοσιτετράωρα, θα μας υποδεχθεί η Αυγουστιάτικη Ύδρα. Με τα ίδια χρώματα, αρώματα και χαμόγελα που είχε ένα χρόνο πριν -μα με στιγμές νέες κι αχρησιμοποίητες, έτοιμες να φύγουν μαζί μας, στο χώρο που κρατάμε στις βαλίτσες μας για τις καλοκαιρινές αναμνήσεις.

Κι εμείς, κρεμάμε στα προβλήματα την ταμπελίτσα "κλειστό λόγω διακοπών", φοράμε την πιο ενθουσιώδη διάθεσή μας και σαλπάρουμε...

Επιστρέφουμε σύντομα!

can't find me in your grey blue eyes.

για σένα λέω.

Για τη Δήμητρα και την αισθητή απουσία της από τη χθεσινοβραδινή συναυλία.



Για την Ύδρα, όπου βρέθηκε προχθές ο Γιάννης Χαρούλης και, όταν μας το ανέφερε, έκανε το χαμόγελό μου λίγο πιο πλατύ και τον πόνο μου λίγο πιο διάφανο.


Για τη Νεφέλη, που είπε ότι το τραγούδι αυτό θα μου θύμιζε όμορφες στιγμές -είχε δίκιο.

Για τη φιλία, που ανακατώνεται με το γέλιο και το δάκρυ, με τις εύκολες και τις δύσκολες στιγμές.

Για τις μεγάλες αποφάσεις, τα καινούργια ξεκινήματα και την αρετή της υπομονής.

Για το γαλάζιο, που χρωματίζει το γκρίζο. Για την εικόνα που είναι διαρκώς στο μυαλό μου.


"Για όσους δεν είναι εδώ, για όσους έφυγαν, για όσους θα είναι πάντα κοντά μας"....

it's what I call art.

Ο Νικόλας Μαρμαράς μιλά στο Φοιτητικό Παλμό για την παράσταση "Η Πεντάμορφη και ...ο Κύκνος".*

http://foititikospalmostexni.blogspot.com/2011/06/blog-post_20.html

* 5 Ιουλίου 2011, 9.30 μμ, θέατρο Επί Κολωνώ