Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

η στιγμή

Δεν ξέρω πολλά
-μόνο απ'τα λίγα σου τα πιο ασήμαντα.
Ν' αγαπώ δυνατά ένα χρώμα
γιατί μου θυμίζει καλοκαίρι
και κάποιες φορές τον ουρανό
-όταν το χρώμα του μοιάζει με των ματιών σου.

Ξέρω κάποια στιχάκια απ' έξω.
Ζωντανεύω πού και πού
όσα με κάνουν να χαμογελώ
κι όσα δακρύζουν
-και τα λέω μόνο από μέσα μου
και μόνο μ'εκκωφαντική φωνή.


Ξέρω να μετράω
-τις μέρες μόνο αντίστροφα,
τα χαμόγελά σου δυο-δυο.
Μαζεύω στιγμές ν'απαριθμώ,
χάνω το μέτρημα στα λάθη,
ξεχνώ πόσες φορές έχεις πει τ'όνομά μου.


Ξέρω πού να κρύψω το θησαυρό του ουράνιου τόξου
-να μην τον βρίσκει κανείς-
και με πόσα χαμόγελα θα σου δείξω το δρόμο.
Ξέρω πώς φυσάς τον καπνό,
πότε φοβάσαι πιο πολύ
-ποιο μυστικό αγάπησες.


Ξέρω να μεταφράζω τη σιωπή σου
και να τραγουδώ δυο ρίμες που αγαπούσες.
Να ονειρεύομαι με ολάνοιχτα μάτια
-τα κλείνω μόνο για να σε δω-
να σκέφτομαι με την καρδιά


να χάνομαι σε μια στιγμή
για μια στιγμή
από μια στιγμή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου